เรื่องย่อ ฤทธิ์ดาบสุริยะมหากาฬ (The Spirit of the Sword) ตอนที่ 11

ภายหลังที่มู่หลางไปจากบ้านสกุลโหวและเข้าพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ฟางเป่าอี้ฉกฉวยป้ายทองจากองครักษ์เสื้อแพร ในเวลาเดียวกัน องครักษ์เสื้อแพรส่งหนังสือรายงานเบาะแสต้าฉาง หวังต้าเหนียงคิดแผนให้จูเอ๋อกินผงสลายกระดูก การที่หวังต้าเหนียงทำเช่นนี้นั้นด้วยต้องการบีบบังคับให้ต้าฉางและจูเอ๋อกับไป๋สุ่ยกง เมื่อต้าฉางพบความจริงว่าหวังต้าเหนียงเป็นท่านยายของจูเอ๋อแล้ว ต้าฉางไม่มีทางเลือกจึงต้องลามือ เพื่อให้จูเอ๋อแล้ว ต้าฉางให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่คิดร้ายต่อไป๋สุ่ยกง ที่สำคัญจะไม่เป็นศัตรูกับไป๋สุ่ยกง 

จูเอ๋อนำนต้าฉางอย่าได้เป็นศัตรูกับบรรดาชาวยุทธเป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นภัยพิบัติจะมาถึงตัว ต้าฉางซาบซึ้งในความหวังดีของจูเอ๋อ ต้าฉางคิดว่ามีเพียงจูเอ๋อเท่านั้นที่เป็นห่วงเป็นใยตน ทำให้ต้าฉางเกิดความรู้สึกที่ดีต่อจูเอ๋อขึ้นมา

ป่าแห่งหนึ่ง ฟางเป่าอี้ถูกคนสวมหน้ากากบีบบังคับให้ฟางเป่าอี้ฝึกวิชาฝ่ามือไหมสลายพิษ จากนั้น คนสวมหน้ากากก็มอบคัมภีร์เพลงกระบี่กระบี่สุภาพบุรุษให้ฟางเป่าอี้ ขณะที่ฟางเป่าอี้กำลังฝึกกระบี่นั่นเองพิษในร่างของฟางเป่าอี้ก็กำเริบขึ้นจนหมดสติไป ต้าฉางและจูเอ๋อผ่านมาพบเห็นเข้าจึงช่วยฟางเป่าอี้เอาไว้ ภายหลังที่ฟางเป่าอี้ฟื้นได้สติขึ้นมาแล้วหลังจากนั้นก็ดีใจมากเมื่อพบเห็นหน้าจูเอ๋อ ฟางเป่าอี้ดึงดันต่อสู้กับต้าฉาง แต่กลับถูกต้าฉางสยบลงอย่างง่ายดาย

อารามเมฆขาว หลวงจีนพาหญิงนางหนึ่งซึ่งมีชื่อว่าหยงหยงพบกับนักพรตชื่อซงและจื่ออีโหว ต้าฉางนัดประลองยุทธกับนักพรตชื่อซงในอีกสามวันข้างหน้า หยงหยงได้พบกับเปินเยี่ยซึ่งมาหาฟางเป่าอี้ที่อารามเมฆขาว หยงหยงดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อรู้ความจริงว่าเปินเยี่ยเป็นบุตรสาวของจื่ออีโหว แต่ในทางกลับกันกลับทำให้เปินเยี่ยแปลกใจ ไม่นานนัก จื่ออีโหวก็เดินทางมาถึงอารามเมฆขาวเพื่อให้รับรองชาติกำเนิดที่แท้จริงของเปินเยี่ย เปินเยี่ยเหมือนกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆเมื่อได้รับการการันตีความจริงจากจื่ออีโหว นักพรตชื่อซงเล่าความจริงตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟังว่าที่แท้เมื่อยี่สิบปีก่อนนักพรตชื่อซงและบุตรสาวบ้านสกุลต้วนรักกันจนมีเลือดเนื้อเชื้อไขด้วยกัน ต่อมา นักพรตชื่อซงก็ได้รับจดหมายจากอาจารย์ให้เดินทางกลับไปรับตำแหน่งเจ้าสำนักบู๊ตึ๊ง ต้วนหยงหยงพบว่านางตั้งครรภ์ หยงหยงตัดสินใจไปจากบ้านสกุลต้วนโดยเดินทางไปที่วัดเส้าหลินวิงวอนขอร้องหลวงจีนฉิงคงให้ที่พักพิงแก่นาง ภายหลังที่หยงหยงให้กำเนิดบุตรสาวและจากนั้นก็มอบบุตรสาวให้จื่ออีโหวเลี้ยงดู เปินเยี่ยว้าวุ่นใจมากด้วยไม่คาดคิดมาก่อนว่าชาติกำเนิดของนางจะวุ่นวายสับสนเช่นนี้ จื่ออีโหวเห็นหยงหยงซึ่งป่วยหนักกำลังจะสิ้นใจ ดังนั้นจึงให้เปินเยี่ยเรียกหยงหยงว่าแม่ หยงหยงสิ้นใจด้วยรอยยิ้ม ทุกคนทำศพให้หยงหยงด้วยความเศร้า ทันใดนั้นเอง เจ้าแม่ไป๋สุ่ยแห่งไป๋สุ่ยกงก็เดินทางมาถึง เจ้าแม่ไป๋สุ่ยคาดคั้นเอาความจริงจากจื่ออีโหวว่าเหตุใดจึงไม่ใช้น้ำทิพย์ถอนพิษให้ฟางเป่าอี้ ภายหลังที่เจ้าแม่ไป๋สุ่ย นำยาทิพย์ให้ฟางเป่าอี้กินและจากนั้นก็จากไป จื่ออีโหวเห็นเช่นนั้นจึงติดตามเจ้าแม่ไป๋สุ่ยไป